Ik ben het hier met deze meneer helemaal mee eens,Ik ben een alleenstaande jonge 40 jarige moeder die binnenkort vanuit de bijstand weer naar een passende werk omgeving ga zoeken,en daar zou het dan fijn zijn als er meer mensen zo dachten als U ,Meneer Bastie,

Absoluut mee eens! Als je als moeder een baan gevonden hebt maar daarna 1 jaar op de wachtlijst moet staan voordat er ruimte is op het kinderdagverblijf voor je kinderen, tja.... probeer dan maar weer eens aan het werk te gaan. Dit wordt je helaas echt onmogelijk gemaakt!

In mijn werk als personeelsfunctionaris merk ik nog steeds dat vooral de vrouwen bezig zijn problemen omtrent de kinderopvang op te lossen met extra vrijnemen, aangepaste roosters enz. Zij wringen zich in bochten, terwijl ik mij dan afvraag, wat de partner (indien uiteraard voorhanden) hieraan bijdraagt. Zelfs de vrouwen geven dan vaak aan, dat de baan van de partner geen mogelijkheden biedt, terwijl bij ons hoog opgeleide vrouwen werken. Vrouwen moeten dus zelf ook hun denkbeeld veranderen en dat eeuwige schuldgevoel laten varen.

Niets ten nadele van de ambities van de vrouwen (en mannen). Maar zou al die vroege baby/peuter/kleuter opvang nou ook tot gelukkiger kinderen leiden, met minder ADHD, minder agressie en een stabiele en evenwichtige persoonlijkheid?

Helemaal mee eens. Zolang door werkgevers en overheid geen integraal beleid wordt gevoerd blijven de deuren dicht. Een familielid van mij kan omdadt zij parttime werkt geen carriere maken bij een zeer grote financiele instelling. Zij MOET minstens 4 en het liefst 5 dagen in de week werken terwijl zij alle mogelijke diploma's heeft die in die branche nodig zijn. Ik ben bang dat de schrijver een roepende in de woestijn is, maar ik hoop dat het ook een profeet is. Eindelijk eens een positief geluid over part-time en carriere.

@J vd Zanden: Is dat niet precies een typische weergave van de culturele opvattingen die ertoe leiden dat vrouwen te weinig de arbeidsmarkt betreden?

Is het niet een zaak van beide ouders om het belang van hun kinderen te behartigen? Juist door wel de kinderopvang te vergroten kunnen beide ouders flexibelere arbeidstijden op zich nemen, waardoor kinderen juist meer tijd thuis kunnen doorbrengen bij een of beide ouders.

Ik ben een moderne werkgever in kennisintensieve sector van salarisadm. Van mij mogen vrouwen flexibel werken, thuis werken, vrij nemen bij problemen in de kinderopvang en die tijd flexibel indelen... maar som moet je paal en perk stellen. Iemand moet keuzes maken in het leven. een carriere nastreven en thuis kinderen hebben, is geen duidelijke keuze van man en vrouw. als je carriere wil maken heb je verplichtingen/deadlines naar mederwerkers, klanten en directie. dit levert veel stress op wat ook weer tot hoger ziekteverzuim leidt. Vrouwen zijn in de regel beter in het opvoeden van kinderen. als kinderen wat ouder zijn en naar school gaan, kan de man enkele taken overnemen. maar ... net bevallen en dan weer aan het werk gaan.... gaat bij mij te ver.

Ben gelukkig zelf bijna door deze leeftijdsfase van onze kids heen. Wat niet wil zeggen dat er minder aandacht en begeleiding nodig is. En er is nog meer te doen: mantelzorg, huishouden etc. Samen delen betekent dat mannen inleveren. Werken levert geld, macht, status op. Zorgen geen van deze drie. En waarom zou je dat dan willen doen. Dat is - vrees ik - het echte probleem. Een cultuur/natuurprobleem van alle tijden en landen. Voorbeeld? Beroepen waarin vrouwen terecht zijn gekomen zijn gedevalueerd in geld & status. Beroepen waarin het aantal mannen toeneemt stijgen op die ladder. Wezenlijke verandering hierin vraagt om een volgende golf in emancipatie. En misschien wel om een hardere, gezamenlijk gevoerde strijd van vrouwen om de macht.

Net een paar maanden geleden vader geworden. Volgende week start mijn vrouw weer met werken. Ingezet op 4 dagen. Het was een drama om de kinderopvang in de gewenste buurt te organiseren. Uiteindelijk met knippen en plakken gelukt. De glazendeur vind ik echt onzin. Ouders moeten het gewoon regelen binnen de beleidskaders van het bedrijf. Uiteraard moeten we uitgaan van output en wat minder van inspanning en dient de balans tussen vertrouwen en controle te verbeteren. Feit is wel dat niet alle problemen op het bord van de werkgever liggen. In het stuk wordt niet meegenomen dat het onbenutte thuistalent ook een bewuste keuze is van van ouders. Wij kiezen als jonge ouders beiden voor de combi gezin en carriere. Wat ook betekent dat ik ook als vader wat naar 90% of indien nodig 80% ga. Ik zie dit niet als een probleem voor mijn werk en accepteer dat mijn output nog wel gelijk moet zijn als die van 100%.
Verantwoordelijkheid nemen en niet zeuren..

Termen als "glazen plafond" of "glazen voordeur" zijn klinkende metaforen voor een perceptie van de werkelijkheid.
Metaforen hebben echter ook hun beperkingen en ik deel deze perceptie dan ook maar in geringe mate. De belangrijkste reden hiervoor is dat deze beeldspraak stigmatiserend kan werken en daardoor het zelfbeeld van mensen negatief kan beïnvloeden (voor je het weet is er sprake van een 'Calimero effect').
Soms leiden deze metaforen tot een "selfullfilling prophecy". Soms gelden deze metaforen als excuus voor de eigen mogelijkheden en vooral beperkingen van werknemers.

De keuze voor aanstelling van een bepaalde werknemer dient in eerste aanleg te zijn gericht op diens potentiële bijdrage binnen de organisatie.

Het moeten maken van de keuze tussen enerzijds kinderen krijgen en het werk daarop afstemmen en anderzijds carriere maken en profiteren van de daarmee samenhangende status en financiële voordelen is voor zowel vrouwen als voor mannen een "duivels dilemma".
Voor vrouwen, gezien hun biologische beperkingen, misschien nog wel in sterker mate dan voor mannen.

Het grote belang van kinderen die in de toekomst hun bijdrage aan de maatschappij kunnen gaan leveren staat voor mij onomstotelijk vast. Onder meer toont de problematiek rond vergrijzing en ontgroening, mede veroorzaakt door de invoering van anticonceptie in de jaren 70 van de vorige eeuw, het belang van kinderen krijgen aan.

Bij het maken van keuzes worden mensen in het algemeen minder gelukkig van "moeten" en meer gelukkig van "mogen". Dit geldt ook voor het krijgen van kinderen en arbeidsrelaties.

De (schijnbare) noodzaak om mee te (moeten) doen met toenemend materialisme en individualisme binnen onze maatschappij drijft veel mensen er toe voortdurend te streven naar meer invloed, meer vrijheid en meer luxe.
Het risico bestaat dat het hiervoor genoemde streven de onderlinge competitie versterkt en polarisatie tussen mannen en vrouwen doet ontstaan die niet bijdraagt aan een betere werksfeer.
In de praktijk blijkt dikwijls dat men daar niet echt gelukkig(er) van wordt, zowel privé als in het werk.

Voor een substantieel aantal werknemers is het hoog tijd dat zij de afstemming verbeteren tussen drie elementen: zichzelf als mens, de werksituatie en de privé situatie. Dit kan alleen dan, wanneer zowel mannen en vrouwen bereid zijn om zelf hun keuzes te maken.

De rol van de werkgever wordt hierbij beperkt tot het treffen van maatregelen om in eerste instantie het maken van de keuzes, en pas in tweede instantie de consequenties daarvan, te faciliteren.

In mijn rol van loopbaanadviseur ligt het accent op drie werkwoorden: willen, kunnen en mogen. Met name het laatste werkwoord vraagt de nodige aandacht en hangt dikwijls samen met de ervaren mate van acceptatie die vervolgens weer afhankelijk is van willen en kunnen......

Voor Besturen en Directies geldt dat het bijzonder gewenst is dat zij in voorkomend geval uitgaan van de kwaliteiten van mensen, onafhankelijk van het feit of dit nu mannen of vrouwen zijn.

Tot slot is het van belang te beseffen dat positieve discriminatie (van wie dan ook) dikwijls kan leiden tot een verminderde collegiale acceptatie en een daaraan verbonden verhoogd afbreukrisico in een functie.

(Ook) Recente onderzoeken laten zien dat wij mensen, groepsleden zijn. En dat de waarden, normen, regels, patronen etc v.d. groep veel sterker zijn dan het individu. Teveel verwachten van 1 ind. en de verantwoordelijkheid daar neerleggen doet onrecht aan dat ind. Het is -zoals minister Plasterk al zei - een cultuur- dus maatschappelijk probleem wat alleen door verenigde krachten aangepakt kan worden.

BLABLABLA.

Ik snap er helemaal niets van.