Een meerderheid van de Tweede Kamer heeft dinsdag een motie hiertoe van CDA'er Eddy van Hijum aangenomen.
Van Hijum zei eerder ook dat werkgevers moeten worden verleid om geld te storten in de individuele scholingsbudgetten door deze bijdrage aftrekbaar te maken van een eventuele ontslagvergoeding die later voor een overtollige werknemer betaald moet worden. Hij ziet graag dat werkgevers en vakbonden hierover in cao's afspraken maken.
Volgens Van Hijum is scholing ,,de beste vorm van sociale zekerheid'', omdat opleiding de kansen op het behouden en vinden van werk vergroot. De regeringspartij klaagt al jaren dat scholingsfondsen van sectoren onvoldoende worden benut om werknemers het makkelijker te maken nieuw werk te vinden. De CDA'er wil nu binnen enkele weken weten van minister Henk Kamp (Sociale Zaken) hoe hij de motie gaat uitvoeren.
Verder heeft de Kamer twee verschillende moties van Van Hijum en zijn PVV-collega Ino van den Besselaar aangenomen over toepassing van huidige regels in het ontslagrecht, waarover vakcentrales FNV en CNV onlangs aan de bel trokken. De PVV'er wil voorkomen dat om bedrijfseconomische redenen werkgevers steeds makkelijker vaste werknemers kunnen ontslaan om die te vervangen door flexkrachten.
Kamp heeft eerder al in de Kamer gezegd dat hiervoor strenge voorwaarden gelden. Het probleem is volgens de minister dat de toepassing van de regels door uitkeringsinstituut UWV, dat de ontslagaanvragen beoordeelt, verschilt per regio. Hij wil daarin meer eenheid smeden. Op verzoek van Van Hijum spreekt de minister hierover nog met werkgevers en de vakbeweging.
Lees ook:
> Scholing cruciaal bij doorstroom arbeidsmarkt »
> CDA wil lagere ontslagvergoeding met schoolgeld »
Bron: (c) ANP 2011 alle rechten voorbehouden
Zou het niet goed zijn de individualisering van arbeidsvoorwaarden verder door te zetten?
Bijvoorbeeld: dat de nieuwe werkgever verder gaat met het lopende pensioen van de werknemener in plaats van dat de werknemer in het collectieve pensioen van de nieuwe werkgever moet of afstand moet doen van de werkgeversbijdrage. Eenzelfde sitatie is van toepassing voor branchegebonden CAO afspraken waardoor het overstappen naar een andere branche voor werknemers nadelige consequenties heeft. Ook als het vanwege de gezondheid, ambitie of prive situatie beter is een overstap te maken maken arbeidsvoorwaardeafspraken het voor de werknemer een bezwaarlijke stap. Dit in combinatie met de onzekerheden die elke nieuwe baan heeft lijkt me niet gewenst.
In een wereld waar flexibilisering belangrijk is lijken dit tegengestelde krachten.